• src nakliyat
  • SERHAT KIRTASİYE&KİTABEVİ ESENYURT
  • SRC SİGORTA

logo

KÖMÜR KARASI BENİM BABAM

Soma da bir sabah. Bir sabah ki keşke hiç yaşanmasaydı diyorum. Karalardan daha da kara. Ben babam kokan evde derin bir uykudayım.
O sabah babam erkenden uyanmış, annemin hazırladığı kahvaltı sofrasında alel-acele kahvaltı yaptıktan sonra , annemle helalleşmiş. Sonra benim odama gelmiş,,ben uyurken saçımı okşamış, bana ‘’oğlum bu gün senin istediğin bisikleti alacağız ‘’ demiş. Sanki son kez sarıldığını biliyormuşçasına sarılmış baba. Annemim öğlen yemeği için hazırladığı azık poşetini eline alarak, annemle helalleşerek evden ayrılmış.
Sonra ben uyandım, nedendir bilmiyorum içimde tarifsiz bir acı vardı. ‘’anne anne babam nerde ‘’ dedim. Annemde babamın işe gittiğini ve bu gün iş dönüşü bisiklet almaya gideceğimiz müjdesini bana verdi. Sevindimmi, mutlu oldummu inanın o gün için bende bilemiyorum. İçimde belli belirsiz bir mutluluk vardı evet o çok istediğim bisiklete kavuşacaktım. Ama ya o içimdeki tarifsiz acı ne olacaktı, sebebi neydi bu acının.  Bisikletin mutluluğunu gölgeleyen bu acının sebebi ne olabilirdi. Babamı görmek istedim bir an. Onu görmek ona sarılmak onunla bu anımı paylaşmak istedim. Anneme bu isteğimi ilettiğimde bu isteğimin olmayacağını söyledi. Babam yerin metreler altında çalışıyormuş öğlen yemeğini bile orada yiyorlarmış. Akşam mesai bitmeden de çıkamıyorlarmış. Çaresizce sofraya oturdum babama sarılmak için akşamı beklemeliydim.
               Kömür madeninde kömür karasında ay yüzlü adam benim babamdı. Ne çok özlemiştim onu. Uzun zamandır böyle özlememiştim. Yaz tatillerinde gezmelere gittiğimizde bile bu kadar olmamıştı sanki.
               Sofradan sonra yatağıma uzanmış babam kokan hayallerimle baş başa kalmıştım. Kapımızın zili uzun uzun hatta ilk defa acı acı çalmaya başladı annemle aynı anda kapının kolunu tutuvermiştik. Bir terslikmi vardı ne?
               Gelen yan komşumuz Nazife teyzeydi. Yüzü kireç gibi bembeyazdı. Elleri titriyor sesi titriyordu. Annem içeri geçmemi söyledi, bende odama geçtim. Neden sonra annemin çığlığına koştum. Madende bir kaza olmuş, madencilerin hepsi aşağıda mahsur kalmışlar.
               Evden nasıl çıktık hatırlamıyorum bile. Maden bölgesi ana baba günü gibiydi. Mahşeri bir kalabalığın arasına karıştık. Ağlayanlar, feryat edenler, yaşlı gözlerle çevresine çaresizce bakan insanlarla doluydu burası. Jandarmalar madene yaklaştırmıyordu kimseyi. Bıraksalar ellerimizle kazacaktık o toprağı kurtaracaktık babalarımızı. Ama olmadı, yapamadık, bırakmadılar. O ilk aşkım, gül kokulu insan gelmiyordu, bir daha da gelmeyecekti. Beni gördüğünde ışıl ışıl parlayan gözlerine kömür karası çoktan bulaşmıştı bile nur içinde yat babam…
               Benim gibi Somada babasını kaybeden kardeşlerimin anısına…
 Erhan SARICA
             

Etiketler: » » » » » » »
Share
911 Kez Görüntülendi.
#

SENDE YORUM YAZ

9+4 = ?

İLGİNİZİ ÇEKEBİLECEK DİĞER KÖŞE YAZILARI